Ik stopte op een besneeuwde snelweg om een ouder echtpaar met een lekke band te helpen, zonder ooit te beseffen dat dit mijn leven zou beïnvloeden. Een week later belde mijn moeder in paniek. « Dawson! Waarom heb je ons niets verteld? Zet de tv nu aan! »
Dat was het moment waarop alles veranderde.
Ik ben een alleenstaande vader van een zevenjarig meisje dat het absolute middelpunt van mijn wereld is. Dit was niet de toekomst die ik me ooit had voorgesteld, maar het is de toekomst waar ik van ben gaan houden.
Maisie’s moeder vertrok toen Maisie drie was. Op een ochtend pakte ze een kleine tas in, zei dat ze tijd nodig had en liep de deur uit. Ik bleef maar denken dat ze terug zou komen. Na een week nam ze de telefoon niet meer op. Na een maand was ze gewoon… weg.
Sindsdien heb ik leren vlechten – eerst een beetje rommelig, nu beter. Ik heb theekransjes met knuffels georganiseerd en de regels uit mijn hoofd geleerd. Het is niet makkelijk geweest. Sommige dagen voelen ondragelijk zwaar. Maar mijn ouders zijn er altijd voor me geweest, ze stonden altijd klaar om me te steunen wanneer ik dat nodig had. Zij zijn de reden dat we standvastig zijn gebleven.
De feestdagen kunnen nog steeds een beetje onvolledig aanvoelen, alsof er ergens in de kamer een lege stoel staat. Maar mama en papa vullen hun huis met zoveel warmte dat die leegte naar de achtergrond verdwijnt.
We reden naar hun huis voor Thanksgiving toen het gebeurde.
De eerste sneeuw van het seizoen dwarrelde in zachte vlokken naar beneden en bedekte de snelweg als poedersuiker. Maisie zat op de achterbank en zong uit volle borst « Jingle Bells » terwijl ze met haar laarzen tegen mijn stoel schopte in wat zij « feestdagen oefenmodus » noemt.
