‘Mag ik het testament inzien?’ vroeg ik.

Pierce draaide het een beetje. Ethans handtekening was er nog wel, maar stijf en onnatuurlijk.

‘Maak het jezelf niet moeilijker dan nodig, Claire,’ waarschuwde Richard.

Ik keek hem in de ogen. « Je bent iets vergeten. »

Ik haalde een verzegelde envelop uit mijn tas, die aan de randen wat versleten was. Ethans handschrift bedekte de voorkant.

‘Als mijn naam niet werd voorgelezen,’ zei ik zachtjes, ‘had hij me gezegd dat ik dit aan zijn advocaat moest geven.’

Pierces gezichtsuitdrukking veranderde. Hij opende het voorzichtig.

Binnenin bevonden zich een notarieel bekrachtigd codicil, een USB-stick en nog een verzegelde brief met de vermelding: ALLEEN OPENEN IN AANWEZIGHEID VAN MIJN ADVOCAAT.

Pierce bekeek de notariële akte. « Gedateerd zes maanden geleden. Er wordt verwezen naar een verzegelde trust. »

Mijn hart bonkte in mijn keel.

Hij las hardop voor: « Als de naam van mijn vrouw niet als begunstigde is vermeld, of als mijn ouders proberen haar te verwijderen, geef dan de bijgevoegde documenten vrij. »

Richards zelfvertrouwen wankelde. « Zo werkt het niet. »

Pierce stopte de USB-stick in zijn laptop.

Er verscheen een video.

Ethan, in uniform, zit onder tl-verlichting.

‘Als u dit ziet,’ begon hij kalm, ‘ik ben hier niet om ze tegen te houden.’

Ik hield mijn adem in.

“Claire is mijn vrouw. Als een testament haar niets nalaat, is het vervalst of onder dwang tot stand gekomen.”

Richard probeerde hem te onderbreken. Pierce bracht hem tot zwijgen.

Op het scherm hield Ethan documenten omhoog. « Dit is een update van mijn uitkering bij militair overlijden en mijn SGLI-uitkering. Claire is de primaire begunstigde. Ingediend en bevestigd. »