Ik ben hier gekomen door te weigeren opnieuw machteloos te zijn.
Soms vragen mensen me nog steeds: « Denk je dat je te ver bent gegaan? »
Soms vragen ze: « Denk je dat je niet ver genoeg bent gegaan? »
Ik denk aan Lily die buiten de badkamerdeur staat en fluistert om te controleren of ik er nog ben.
Ik denk aan hoe ze zinnen oefende waar ze zelf niet in geloofde.
Ik denk terug aan hoe ik door die aankomsthal liep, de mensen telde en de vorm van haar afwezigheid voelde.
En ik denk terug aan het moment dat ze me buiten die locatie in Dubai zag en wegrende.
Dit is wat ik weet:
Ik zou alle oceanen opnieuw oversteken.
Ik zou elk ongemakkelijk gesprek, elk juridisch formulier en elke creditcardrekening onder ogen zien.
Ik zou in elk geval getuigen meenemen.
En ik zou nooit meer accepteren dat er over mijn kind onderhandeld kan worden.
Dus als je vraagt of ik te ver ben gegaan of juist niet ver genoeg, dan is dit mijn antwoord:
Voor mijn dochter bestaat er geen grens aan wat betreft « te ver » om haar naar huis te brengen.
