‘Gefeliciteerd, lieverd. Wat voor soort?’

‘Madeliefjes,’ antwoordde ik meteen.

Terwijl ze ze inpakte, sprak ik zachtjes.

“U liet een klein meisje ooit bloemen meenemen zonder ervoor te betalen. Ze waren voor het graf van haar moeder.”

Haar handen stopten.

Ze keek langzaam op.

‘Was jij dat?’

Ik knikte.

Haar ogen vulden zich met tranen.

‘Ik kende je moeder,’ zei ze zachtjes. ‘En je grootmoeder ook. Ze waren aardig voor me toen ik deze winkel net opende.’

Ze raakte de madeliefjes voorzichtig aan.