‘Op de oprit,’ fluisterde ik zwakjes.
‘Blijf precies daar staan,’ antwoordde ze vastberaden. ‘Je vader en ik zijn al onderweg.’
Na een korte pauze voegde ze woorden toe die me rillingen over mijn hele lichaam bezorgden.
“Connor heeft zojuist een buitengewoon dure fout gemaakt.”
Binnen twintig minuten arriveerden ze, met de urgentie van mensen die geen uitleg, geen verduidelijking en geen emotionele voorbereiding nodig hadden. Mijn vader stapte als eerste naar buiten en scande het pand meteen met analytische precisie, terwijl mijn moeder de veranderde ingang met een stille intensiteit bekeek die ik me nog levendig herinnerde van confrontaties in mijn kindertijd met oneerlijke verkopers en manipulatieve vreemden.
De vrouw opende de deur opnieuw, haar eerdere kalmte was nu geïrriteerd.
‘Dit is privébezit,’ verklaarde ze scherp. ‘Bianca woont hier niet langer legaal.’
Mijn moeder glimlachte beleefd, haar uitdrukking kalm maar onwrikbaar.
‘U hebt gelijk,’ antwoordde ze kalm. ‘En dat is precies de reden waarom de politie de wettelijke aspecten zal verduidelijken.’
Ik staarde haar aan, mijn toch al verwarde gedachten werden overweldigd door verwarring.
Mijn vader draaide het scherm van zijn telefoon naar ons toe en toonde de kadastergegevens van de gemeente die hij zojuist had opgevraagd.
« De overdracht is gisterenmiddag ingediend, » zei hij kalm. « Een akte van afstand ingediend zonder vermelding van financiële tegenprestatie. »
Connors metgezel lachte het afwijzend weg.
‘Connor heeft het volste recht om zijn eigen eigendom over te dragen,’ snauwde ze.
De blik van mijn moeder verhardde onmiddellijk.
‘Niet als het om huwelijksgoederen gaat,’ antwoordde ze koeltjes. ‘Niet tijdens aantoonbare medische ongeschiktheid, en zeker niet door middel van een vervalste machtiging.’
Het woord ‘gesmede’ trof me als ijskoud water in mijn ruggengraat.
Ik had niets getekend.
