Maanden gingen voorbij. De stichting werd sterker, en Aaron ook. Hij vond een doel dat verder reikte dan overleven, en Jonah bloeide op, omringd door mensen die geloofden dat vriendelijkheid kracht was.
Op een avond kwam Caroline even langs op kantoor toen Aaron de laatste hand aan het leggen was aan het opruimen. « Mis je de sportschool wel eens? » vroeg ze plagend.
Hij glimlachte. « Soms. Maar nu zie ik veel meer glimlachen dan schaafplekken. »
Op het jaarlijkse gala van de stichting stond Aaron in een geleend pak voor een menigte. Zijn stem trilde toen hij sprak: « Ooit danste ik met een klein meisje in een lege gymzaal. Ik dacht dat ik haar gewoon hielp zich normaal te voelen. Maar die dans herinnerde me eraan dat vriendelijkheid levens kan herbouwen – zelfs die van mijzelf. »
Een daverend applaus galmde door de zaal. Caroline keek hem vanuit de eerste rij aan, haar ogen vol stille trots.
