Op dat moment waren ze niet « de conciërge » en « het meisje in de rolstoel ». Ze waren simpelweg twee zielen die samen een klein, menselijk wonder beleefden: een dans op een pas gepoetste vloer.
In de deuropening stond een vrouw toe te kijken, haar ogen glinsterden. Caroline Whitmore – Lila’s moeder. Een rijke vrouw, in de stad bekend om haar perfectie en elegantie, had jarenlang haar dochter beschermd tegen medelijden. Maar die avond, toen ze zag hoe Aaron Lila niet als kwetsbaar, maar als een compleet persoon behandelde, verzachtte er iets in haar.
Toen de echte muziek begon en de zaal zich vulde met publiek, fluisterde Lila: « Dankjewel. Niemand heeft me ooit gevraagd om te dansen. »
Aaron glimlachte. « Jij vroeg het mij eerst. »
Die kleine uitwisseling heeft zich in hun beider harten gegrift.
Later, toen de versieringen werden opgeruimd en Jonah wakker werd, kwam Caroline terug. Haar hakken tikten door de stille gymzaal en galmden in de leegte.
‘Meneer Blake?’ vroeg ze, haar toon warm maar formeel. ‘Ik ben Caroline Whitmore. Mijn dochter vertelde me wat u gedaan heeft. Ze zei: « Mam, iemand heeft me vanavond het gevoel gegeven dat ik een prinses was. »‘
Aaron bloosde en wreef over zijn nek. ‘Het was niets, echt. Ze is een bijzonder kind.’
‘Voor haar was het geen kleinigheid,’ antwoordde Caroline. ‘En ook niet voor mij. Zou je morgen met ons mee willen lunchen? Lila wil je graag nog even uitgebreid bedanken.’
