Toen hoorde hij het: een zacht zoemend geluid, de wielen van een stoel die over het gepolijste hout rolden.
Hij draaide zich om en zag haar – een tenger meisje met goudblond haar en een voorzichtige glimlach. Ze leek ongeveer dertien, haar benen rustten roerloos op de voetsteunen van haar rolstoel.
‘Hallo,’ zei ze. ‘Ik ben Lila.’
Aaron glimlachte terug. « Hé Lila. Ik ben maar de conciërge. Wees voorzichtig, de vloer is nog een beetje glad. »
Haar blik dwaalde af naar de dansdecoraties en vervolgens weer naar hem. ‘Kun je dansen?’
Hij grinnikte. « Ik? Ik zorg er alleen maar voor dat de vloer glanst, zodat anderen erop kunnen dansen. »
Lila sloeg haar blik neer. ‘Ik heb niemand om mee te dansen,’ mompelde ze. Toen, met meer lef: ‘Zou je met me willen dansen? Al is het maar voor een minuut?’
Aaron verstijfde, zijn vingers klemden zich vast om de steel van de dweil. Hij keek naar zijn bevlekte uniform, de afgetrapte schoenen, zijn zoon die in de hoek sliep. Even aarzelde hij – bang om een grens over te gaan, bang om gezien te worden.
Maar toen zag hij de hoop in haar gezicht.
Hij zette de dweil tegen de muur, liep ernaartoe en glimlachte vriendelijk. « Goed, juffrouw Lila. Eén dansje. »
Hij pakte haar kleine handje en begon haar rolstoel langzaam over de vloer van de gymzaal te rollen, terwijl hij zachtjes neuriede. Er was geen muziek, alleen het ritmische geluid van de wielen die over de vloer gleden en zijn stem die de stilte vulde.
Lila lachte en draaide lichtjes rond terwijl hij zich bewoog. Haar ogen fonkelden van een vreugde zo helder dat het de stille hoekjes van zijn hart verwarmde.
