De jonge vrouw achter de kassa verstijfde. Haar vingers klemden zich om de kaart. Ze staarde naar het scherm, toen weer naar de kaart, en vervolgens weer naar mij.
‘Dit kan niet kloppen,’ fluisterde ze.
Mijn maag draaide zich om. « Is er iets mis? »
Haar gezicht was bleek geworden. « Waar heb je dit vandaan? »
‘Het was van mijn oma,’ zei ik, me plotseling bewust van de klanten die achter me stonden te wachten.
Ze gaf geen antwoord. In plaats daarvan drukte ze op een knop onder de toonbank en riep, luider dan nodig: « Stop alles! Iedereen, wacht! »
De hele voorkant van de winkel leek stil te vallen. Winkelwagens stopten midden in het gangpad. Gesprekken verstomden. Ik voelde de hitte naar mijn gezicht stijgen terwijl mensen me aanstaarden.
Een man in pak kwam snel aangerend – de winkelmanager. Na een kort, gespannen gesprek in gedempte toon, keek hij me aan met een blik die geen wantrouwen uitstraalde.
Het was een erkenning.
‘Zou u misschien even mijn kantoor binnen willen komen?’ vroeg hij vriendelijk.
Mijn hart bonkte in mijn keel terwijl ik hem door een smalle gang volgde. In het kleine kantoor sloot hij de deur en ging tegenover me zitten.
‘Uw grootmoeder,’ begon hij voorzichtig, ‘was Eleanor Hayes, nietwaar?’
Ik knipperde met mijn ogen. « Ja. »
Hij ademde langzaam uit, bijna eerbiedig. « We vroegen ons al af wanneer deze kaart weer eens op zou duiken. »
Ik staarde hem verward aan.
