Ik knipperde met mijn ogen. « Ja. »
Hij ademde langzaam uit, bijna eerbiedig. « We vroegen ons al af wanneer deze kaart weer eens op zou duiken. »
Ik staarde hem verward aan.
Hij vouwde zijn handen. « Ongeveer twaalf jaar geleden begon uw grootmoeder cadeaubonnen van deze winkel te kopen. Grote hoeveelheden. Soms wel tien tegelijk. »
Dat klonk helemaal niet als oma.
Uitsluitend ter illustratie.
‘Ze stond erop contant te betalen,’ vervolgde hij. ‘En ze had één verzoek: dat we haar naam nooit zouden onthullen.’
Mijn gedachten schoten alle kanten op. « Waarom zou ik het onthullen? »
“Vanwege wat ze ermee gedaan heeft.”
Hij leunde achterover.
“Ze gaf ze weg. In stilte. Aan gezinnen die het moeilijk hadden. Alleenstaande ouders die zich geen boodschappen konden veroorloven. Oudere buren die moesten kiezen tussen medicijnen en eten. Ze stopte de kaartjes in brievenbussen, gaf ze aan kassiers met de instructie om ze te verrekenen met de rekeningen van bepaalde klanten, en liet ze in enveloppen achter in de kerk.”
De kamer voelde ineens veel kleiner aan.
‘Ze was heel duidelijk,’ zei hij zachtjes. ‘Geen erkenning. Geen bedankbriefjes. Ze wilde niet dat iemand het wist.’
Mijn keel snoerde zich samen.
‘De kaart die u me vandaag gaf,’ voegde hij eraan toe, terwijl hij hem naar me toe draaide, ‘was de laatste die ze ooit kocht. Hij is al meer dan tien jaar inactief. We hebben ons altijd afgevraagd waarom ze hem nooit gebruikte.’
Ik slikte moeilijk. « Inactief? »
Hij knikte. « Ze heeft het nooit uitgegeven. Er zat 500 dollar in, niet 50 dollar. »
Ik hield mijn adem in.
