Hij nam meteen op.

Geen aarzeling. Geen verwarring. Alleen mijn naam, uitgesproken zoals hij dat altijd deed – vertrouwd, ongedwongen. Even kon ik niet spreken. Toen ik eindelijk uitlegde waar ik was, klonk mijn stem dunner dan normaal. Er viel een korte stilte, lang genoeg om oude angsten weer op te rakelen. Toen zei hij simpelweg: ‘Blijf staan. Ik blijf hier.’

Geen vragen. Geen bitterheid. Geen verwijzing naar de jaren die we verloren hadden.

Hij kwam naar beneden, warm ingepakt tegen de kou, net zo praktisch en kalm als altijd. Hij repte met geen woord over onze ruzie. Vroeg niet waarom het zo lang had geduurd voordat ik belde. Hij hielp de auto duwen, pleegde telefoontjes en bleef tot alles was opgelost. Pas daarna gingen we naar binnen, met onze handen om warme mokken, en wisselden we voorzichtige glimlachen uit terwijl we over onbelangrijke dingen praatten.