Mijn dochter Ivy zou veilig moeten zijn in haar studentenkamer. In plaats daarvan sloten vijf rijke jongens de deur op slot, trokken haar kleren uit en draaiden zich om terwijl ze om mij schreeuwde. De campusbeveiliging haalde haar schouders op. De politie zei ‘geen bewijs’ en zei dat we moesten vertrekken. Ze wisten niet dat haar vader twaalf jaar bij de speciale eenheden had gezeten en op oorlogsmisdadigers had gejaagd. Nu staat elke jongen die haar heeft aangeraakt op het punt te ervaren hoe echte angst voelt. « Slaapkamernacht. Papa’s jacht. »
Hoofdstuk 1: De anatomie van een fractuur De geur in kamer 304 was een cocktail van muffe, goedkope wodka, lavendelwasmiddel en de metaalachtige geur van koper. Die laatste geur – het koper – was wat me de rillingen over de rug bezorgde. Het was een geur die ik kende uit Kandahar, uit Sadr City, uit … Lire plus