Mijn achtjarige dochter glipte naar binnen, haar kleine gezichtje bleek van angst. Ze fluisterde: « Mama, verstop je onder het bed. Nu meteen. » Ik verstijfde, verward maar doodsbang. « Wat is er aan de hand? » We kropen in stilte onder het bed, onze adem inhoudend. Voetstappen werden luider, dichterbij. Mijn hart bonkte in mijn borst. « Mama… » fluisterde ze, haar hand drukte dringend op mijn lippen. Haar ogen waren wijd open, vol paniek. « Laat ze ons niet vinden. » Wat er daarna gebeurde, schokte me.
Deel 1: Het Heiligdom Het had al drie dagen onafgebroken geregend. Het was een aanhoudende, verdrinkende stortbui die de wereld buiten onze ramen veranderde in een wazige massa van grijs en zwart. Ik vond het fijn. De regen voelde als een gordijn, een zwaar fluwelen doek strak gespannen rond de omtrek van ons Victoriaanse huis, … Lire plus