Op de achtste verjaardag van mijn dochter gaven mijn ouders haar een roze jurk cadeau. Ze verstijfde en fluisterde: « Mam… wat is dit? » Ik bekeek de voering en op het moment dat mijn vingers de verborgen stof aanraakten, begonnen mijn handen te trillen. Ik schreeuwde niet. Ik confronteerde ze niet. Ik glimlachte gewoon en zei: « Dankjewel voor het cadeau. » De volgende ochtend belden ze me constant op…
Deel 1: De Trojaanse jurk De verjaardagstaart was een meesterwerk van amateuristische ambitie: drie scheve lagen vanillebiscuit, overgoten met botercrème die pastelroze had moeten zijn, maar in een fel, alarmerend magenta was opgedroogd. Mijn dochter, Emma, kon het niets schelen. Voor een achtjarige was suiker gewoon suiker, en de papieren kroon bovenop haar warrige blonde … Lire plus