Deel 6: De laatste lach
Een jaar later.
De flitsen van de camera’s waren verblindend.
Ik stapte uit de limousine en voelde de koele avondlucht op mijn huid. Ik droeg vanavond goud – glinsterend, vloeibaar goud dat elke ronding accentueerde.
Julian kwam achter me staan. Hij knoopte zijn smokingjasje dicht en pakte meteen mijn hand. Zijn greep was even stevig en beschermend als bij dat altaar.
We waren op het jaarlijkse gala van Titan Corp. Het was het grootste sociale evenement van het seizoen.
We liepen over de rode loper. Verslaggevers schreeuwden vragen.
“Mevrouw Thorne! Mevrouw Thorne! Klopt het dat u de leiding hebt over het nieuwe traumacentrum in het ziekenhuis?”
‘Ja,’ glimlachte ik naar de camera. ‘Volgende maand beginnen we met de bouw.’
We betraden de balzaal. Die zat vol met dezelfde mensen die een jaar eerder in de kerk waren geweest. Maar de sfeer was anders. Ze keken niet meer op me neer. Ze keken me met respect aan – en misschien ook wel met een gezonde dosis angst.
Een ober kwam aanlopen met een dienblad met rode wijn. Ik deinsde even terug, een fractie van een centimeter.
Julian kneep in mijn hand. ‘Het is maar wijn, schat,’ fluisterde hij. ‘Het wast er wel uit. En als dat niet zo is, kopen we een nieuwe jurk. Of de hele winkel leeg.’
Ik lachte en nam een glas. « Op een nieuw begin? »
‘Op het lot,’ corrigeerde hij me, terwijl hij zijn glas tegen het mijne tikte.
We liepen onze rondes. Ik hoorde het gefluister, maar het klonk nu anders.
“Zij is degene die de stichting runt.”
“Ze zeggen dat hij geobsedeerd door haar is.”
En dan het geroddel over de anderen.
Mevrouw Vance had haar huis zes maanden geleden verkocht. Ze woonde nu in een klein appartement twee plaatsen verderop. Ze werd niet meer uitgenodigd voor gala’s.
En Ryan…
‘Ik heb vandaag een gerucht gehoord,’ zei Julian, terwijl hij dicht bij mijn oor leunde terwijl we op de dansvloer op de muziek meedeinde.
« Oh? »
« Ryan Vance is ontslagen bij zijn baan in de detailhandel in het winkelcentrum, » zei Julian, met een ondeugende blik in zijn ogen. « Blijkbaar heeft zijn vriendin het in het openbaar, in de foodcourt, uitgemaakt. »
‘Vriendinnetje?’ vroeg ik.
‘Ja. Weet je nog, Isabella? De actrice?’
‘Dat heb je niet gedaan,’ riep ik geschrokken, terwijl ik hem aankeek.
