« Eindelijk zijn ze er! » riep de vrouw uit met zo’n oprechte warmte dat er iets in Ana’s hart onmiddellijk smolt.

Carlos stapte als eerste naar voren en omhelsde zijn moeder stevig.

“Mam, ik heb je zo erg gemist.”

Ze omhelsde zijn gezicht teder en wendde zich vervolgens met een aandachtige maar zachte blik tot Ana.

‘Jij bent vast Ana. Wat fijn om je eindelijk te ontmoeten. Ik ben Carmen. Kom binnen, het is koud buiten.’

Ana aarzelde even. In haar verbeelding had haar schoonmoeder altijd een strenge uitdrukking en een kritische blik gehad. Maar Carmen stond daar, in een met bloem bestrooid schort, met de geruststellende geur van versgebakken brood.

Het huis voelde warm en licht aan. Lichte gordijnen omlijstten de ramen en het meubilair was eenvoudig maar zorgvuldig onderhouden. Een paar tijdschriften en een open boek lagen op een tafeltje in de buurt, alsof iemand ze er net had neergelegd.

‘Ga zitten, ik zet even thee,’ zei Carmen terwijl ze naar de keuken liep. ‘Ik heb ook een cake gebakken. Carlos was er altijd dol op.’

Ana stond instinctief op. « Ik kan helpen, als je wilt. »

‘Jullie zijn vandaag mijn gasten,’ antwoordde Carmen vriendelijk. ‘Morgen, als jullie daar zin in hebben, kunnen we samen koken. Ontspan je nu maar.’

Die korte zin – als je daar zin in hebt – overviel Ana. Er zat geen druk achter, geen verwachting.

Het gesprek begon heel eenvoudig: de reis, hun werk, het stadsverkeer. Carmen luisterde aandachtig, meer dan ze sprak. Ze zei niets over Ana’s uiterlijk, haar kookkunsten of wanneer ze van plan waren kinderen te krijgen.