Een andere groep die vaak wordt genoemd, zijn bepaalde calciumkanaalblokkers ( CCB’s ), met name de niet-dihydropyridinevarianten zoals diltiazem of verapamil. Deze worden gebruikt voor de behandeling van hoge bloeddruk of hartritmestoornissen, maar kunnen soms de hartfunctie onderdrukken of vochtretentie veroorzaken bij kwetsbare patiënten. Dihydropyridines zoals amlodipine veroorzaken vaak enkeloedeem (perifeer oedeem) bij tot wel de helft van de gebruikers, hoewel dit meestal geen echt hartfalen is. Bij patiënten met hartfalen wordt met sommige CCB’s voorzichtig omgegaan, hoewel de bewijzen over de algehele schadelijkheid uiteenlopen.
Thiazolidinedionen ( TZD’s ), zoals pioglitazon (gebruikt bij diabetes type 2), worden ook gewaarschuwd. Ze kunnen aanzienlijke vochtretentie veroorzaken, wat kan leiden tot gewichtstoename, gezwollen benen en nieuw of verergerd hartfalen. Studies linken TZD’s aan hogere ziekenhuisopnames vanwege hartfalen bij ouderen, wat heeft geleid tot waarschuwingen op de bijsluiters voor gebruik bij mensen met symptomatische hartaandoeningen.
De virale berichten overdrijven vaak door te beweren dat er één wondermiddel bestaat dat volledig vermeden moet worden, maar in werkelijkheid gaat het om meerdere medicijnklassen met elk hun eigen risico’s. Geen enkel medicijn « vernietigt » het hart na je 60e, maar onjuist gebruik vergroot de gevaren. Polyfarmacie – het gebruik van meerdere medicijnen – verergert de problemen, omdat interacties de belasting van het hart- en vaatstelsel verhogen.
