Zes maanden later opende Eleanor’s Garden haar deuren.
Ik heb het vernoemd naar de tweede naam van mijn grootmoeder, de naam waar ik altijd al van had gehouden, de naam die ze me ooit had aangeraden te gebruiken als ik haar ooit wilde eren.
De oostelijke vleugel van het landhuis werd een gemeenschapscentrum. Het uitgestrekte terrein werd een educatieve tuin. Elke zaterdagmorgen kwamen kinderen uit achtergestelde buurten van Hartford er leren over planten, over geduld en over het kweken van iets moois uit niets meer dan aarde en zonlicht.
Patricia hielp mee met de openingsceremonie. Ze kwam toen al elk weekend langs, eerst wat aarzelend, daarna met meer zelfvertrouwen. We waren niet meer wie we waren geweest, maar we bouwden iets nieuws op.
Die middag stond ik in de tuin te kijken naar een groep achtjarigen die ruzie maakten over wie de tomaten mocht water geven. Hun gelach weerklonk tegen de oude bakstenen muren.
Mijn telefoon trilde.
Een e-mail van mijn voormalige werkgever.
We willen graag met je bespreken of je terug kunt komen. Het betreft een seniorfunctie. Je kunt zelf je projecten kiezen.
