Het eethuis was geen lust voor het oog: linoleumvloeren die door tientallen jaren voetstappen helemaal gladgesleten waren, zitjes die met plakband aan elkaar waren geplakt, een bel boven de deur die met een vermoeid gerinkel rinkelde elke keer dat er iemand binnenkwam. Maar het was van mij. En elke ochtend, vlak na de ontbijtdrukte, kondigde de bel hem aan.
Hij was ouder, zijn rug licht gebogen, zijn jas altijd in dezelfde vervaagde bruine tint. Hij bestelde het goedkoopste op de menukaart: zwarte koffie en een sneetje toast. Daarna bleef hij zitten. Drie uur, soms langer. Hij sprak niet veel, knikte alleen als ik zijn kopje bijvulde. Sommige klanten mopperden. ‘Hij neemt alleen maar ruimte in beslag’, zeiden ze. ‘Hij bestelt niet eens een maaltijd.’ Maar ik liet hem blijven. Iets in zijn stilte voelde alsof het hier thuishoorde.
Na een tijdje begon ik hem stiekem extraatjes te geven. Een mandje brood. Een kom soep. Op een keer, toen de taart vers uit de oven kwam, schoof ik een stuk op zijn tafel. Hij vroeg er nooit om, verwachtte het nooit. Hij keek me alleen maar aan met ogen vol stille dankbaarheid, alsof ik hem meer dan alleen eten had gegeven. Alsof ik hem het bewijs had gegeven dat hij er nog steeds toe deed.
