Mijn moeder overleed toen ik twaalf jaar oud was.
De eerste schreeuw is geen schreeuw, maar de geur van ontsmettingsmiddel in het ziekenhuis en hoe mijn zus zich voelde op een begrafenis. Rug recht. Kin omhoog. Je zou denken dat je het kunt voorkomen door te weigeren voorover te buigen.
Ze was negentien jaar oud.
Op die dag hield ik op een tiener te zijn en stond mijn hele wereld stil.
Ze stopte zonder een woord te zeggen met haar studie. Ze nam twee banen. Ze leerde hoe ze met één boodschappenlijstje maaltijden voor de hele week kon bereiden. Ze leerde zo overtuigend te luisteren dat zelfs ik haar elke keer geloofde als het lukte: « We kunnen dit. »
En dat was lange tijd ook het geval.
