Stil en vaak buitengesloten, had ze na het overlijden van haar vader geleerd om zelfstandig verder te gaan. Voor haar afstuderen besloot ze iets bijzonders te doen, niet om indruk te maken op anderen, maar om een eerbetoon te brengen aan degene die ze het meest miste.
Ik was nooit het populairste meisje op de middelbare school, noch degene met de mooiste jurken of de meest spannende feestjes. Thuis voelde ik me vaak een buitenstaander, alsof ik een plek innam die niet echt van mij was. Sinds het overlijden van mijn vader was de sfeer thuis veranderd, en ik was ook veranderd. Ik praatte minder, bleef op mijn kamer en leerde vooral voor mezelf te zorgen.
Maar dat jaar, voor mijn eindexamen, wilde ik iets bijzonders doen. Niet om indruk te maken op anderen. Voor hem.