Een verhaal dat begon met een blik op wat anderen negeerden.
In een Spaanse woonwijk, waar koude wind door de straten en binnenplaatsen kan waaien, bleef een jonge man even staan om te bekijken wat veel bewoners slechts als een probleem beschouwden: stapels achtergelaten plastic flessen.
Voor de meeste voorbijgangers waren het gewoon afval. Weer een symbool van de alledaagse verspilling en vervuiling die steeds vaker in stedelijke gebieden voorkomt. Maar voor hem zagen diezelfde objecten er totaal anders uit. In zijn verbeelding begonnen ze een nieuwe vorm aan te nemen – geen afval meer, maar materiaal waaruit iets nuttigs gemaakt kon worden.
Elke avond observeerde hij ook iets anders: zwerfhonden die langs muren en bij ingangen van gebouwen beschutting zochten om aan de snijdende kou te ontsnappen. De dieren krulden zich op tot dichte bundels en probeerden de nacht te overleven in temperaturen die voor hen bijzonder onaangenaam waren.
Dit tafereel herhaalde zich dag na dag. Na verloop van tijd werd het meer dan alleen een triest straatbeeld. De jongeman raakte ervan overtuigd dat hij niet langer onverschillig kon blijven.
En toen sprak zijn hart luider dan zijn verstand.
In plaats van het probleem te negeren, besloot hij iets te proberen te doen dat het lot van deze dieren in ieder geval enigszins zou verbeteren. Zo ontstond een idee dat op het eerste gezicht simpel leek, maar uiteindelijk ongelooflijk geniaal bleek te zijn.
