Om de wens te wekken om met hem te werken, moet een manager zowel warm als competent zijn. In Frankrijk toont de leidinggevende zich echter vaak afstandelijk en betuttelend. Deze tegenstelling tussen wat werknemers verwachten en wat ze daadwerkelijk ervaren, vormt een van de belangrijkste oorzaken van spanningen op de werkvloer.
Chef zijn of geliefd zijn… In Frankrijk lijkt het alsof je moet kiezen: slechts 19% van de werknemers heeft een zeer goede mening over hun manager (1). Dit cijfer zegt veel over onze relatie met autoriteit en plaatst ons 3 punten onder een Europese gemiddelde dat al laag is (22%). Deze ogenschijnlijk kleine kloof is in werkelijkheid veelzeggend. In andere landen is de daling in waardering voor managers vooral een gevolg van recente crises. Vijf jaar geleden hadden Britse en Duitse managers bijvoorbeeld een veel betere reputatie (respectievelijk 35% en 28% “zeer goede mening”). In Frankrijk daarentegen is dit wantrouwen niet nieuw. Het lijkt bijna cultureel ingebakken, alsof het deel uitmaakt van de nationale identiteit.
Een geïdealiseerde autoriteitsfiguur waar werknemers te veel van verwachten
De Franse werknemer wordt vaak omschreven als kritisch, klagend en moeilijk tevreden te stellen. Vooral tegenover zijn leidinggevende toont hij een dubbelzinnige houding: enerzijds wantrouwend, anderzijds veeleisend. Dat heeft sterke culturele wortels. Onze geschiedenis is gevuld met machtige figuren zoals Lodewijk XIV, Napoleon en generaal De Gaulle. Van jongs af aan worden we opgevoed met het idee dat een leider uitzonderlijk moet zijn. Dit creëert een paradox: we houden niet van onze manager, maar bewonderen wel het idee van een sterke leider. Wanneer de realiteit niet overeenkomt met dit ideaalbeeld, leidt dat tot teleurstelling en frustratie.
Wordt vervolgd op de volgende pagina 👇
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
