Na zeven jaar eenzaamheid ben ik gaan samenwonen met een vrouw (56 jaar oud) — maar dat duurde slechts zes maanden. Drie gewoonten waar ik niet tegen kon.

Zeven jaar. Zeven jaar van weloverwogen stilte, perfect ingesleten routines en kleine, solitaire genoegens die zonder compromissen werden gekoesterd. Ochtendkoffie bij het raam, alles op zijn plek, de luxe om aan niemand verantwoording te hoeven afleggen. En toen, op een dag, dat stemmetje in mijn hoofd: wat als ik het avontuur van samenwonen weer eens zou aangaan? Op mijn 56e was het idee zowel opwindend als angstaanjagend. Ik verlangde naar menselijke warmte, naar saamhorigheid, naar iemands aanwezigheid ‘s avonds. Maar al snel ontdekte ik dat liefde en samenwonen na je vijftigste twee heel verschillende dingen zijn.