Mijn telefoon trilde die avond niet zomaar – hij raakte in paniek.
Het begon met één trilling, toen nog een, en vervolgens een snelle schokgolf waardoor het apparaat over mijn aanrecht schoot alsof het probeerde te ontsnappen aan de waarheid die ik er net in had gezegd.
Het scherm lichtte zo fel op dat het beschuldigend aanvoelde, een koude rechthoek van licht in een donker appartement waar de naschok van mijn eigen woorden nog voelbaar was.
‘Ik ben alles kwijtgeraakt,’ had ik mijn ouders verteld.
Niet de zorgvuldige versie. Niet de gepolijste draai. De leugen die Simon me had gegeven om te verspreiden als een lucifer die in benzine wordt gegooid: snel, schoon en bedoeld om te onthullen wat eronder verborgen zat.
Ik verwachtte dat mijn moeder zou bellen, of op zijn minst een berichtje zou sturen waaruit bleek dat ze zich zorgen maakte. Iets simpels. Ben je veilig? Kom naar huis. Wat is er gebeurd?
Haar eerste bericht kwam echter aan als een dichtgeslagen deur.
We moeten even onder vier ogen praten.
Dat was het. Nee Alyssa, gaat het wel goed met je? Nee Je bent mijn dochter. Nee Laten we het uitzoeken.
Gewoon: in het geheim. Alsof ik een last was geworden. Alsof mijn verdriet beheerd moest worden, niet gevoeld.
Het volgende bericht kwam van mijn vader.
