De lucht in Soundstage 4 rook altijd vaag naar ozon, verbrande koffie en wanhoop. Voor de meesten was het uitgestrekte Hollywood-terrein een droomfabriek, een plek waar sterrenlicht werd gecreëerd onder hangende roosters van zware wolfraamlampen. Voor mij was het mijn woonkamer. Ik kende elke plakbandstreep op de vloer, elke beschadigde kabel, elke schaduwrijke hoek van de set van City Lights , de meest populaire televisieserie van dat moment.
Ik stond stil in de coulissen, gehuld in een oversized, havermoutkleurig vest en een versleten spijkerbroek. Mijn vingers klemden zich stevig vast aan een gehavend, leren notitieboekje. In die versleten bladzijden leefde de ziel van de serie – de dialogen, de karakterontwikkeling, de essentie van het verhaal dat elke zondagavond tien miljoen kijkers had geboeid. Maar voor de tientallen crewleden die langs me heen haastten, was ik gewoon Sarah. De stille, steunende echtgenote. Een volgzaam plus-één die permanent in de glamoureuze schaduw van mijn man leefde, Mark Sterling , de prominente studiomanager die over de set paradeerde alsof hij de muren met zijn eigen handen had gebouwd.
Niemand wist van de late schrijfsessies in ons pikdonkere thuiskantoor. Niemand wist van de zwaar versleutelde e-mails die via proxyservers naar de netwerkmanagers werden gestuurd, of van de enorme, astronomische royalty-cheques die zich stilletjes opstapelden op offshore-rekeningen. Voor de buitenwereld was de maker van City Lights een teruggetrokken, briljante raadselachtige figuur die alleen bekend stond als SL Knight .
“Maak plaats, mensen! Let op de jurk!”
Een scherpe, schelle stem sneed door het omgevingsgezoem van de crew. Tiffany Blair , de snel opkomende hoofdrolspeelster van de serie, snelde langs me heen. Ze liet een verstikkende geur achter van agressieve, bloemige parfum en pure, wapenachtige arrogantie. Ze was mooi, op een harde, gekunstelde manier, gehuld in een scharlakenrode zijden jurk, bedoeld voor de aanstaande live-uitzending.
Ze stopte abrupt, haar naaldhak bleef haken aan een los stukje gaffertape. Ze keek op, haar perfect gevormde wenkbrauwen trokken samen toen haar blik op mij viel. Ze bekeek me van top tot teen, haar lippen krulden in een onmiskenbare grijns.
‘Wie heeft die assistente toestemming gegeven om tijdens de technische repetities op de set te blijven?’ vroeg Tiffany, zich tot de eerste assistent-regisseur wendend, een jonge man die meteen begon te zweten. ‘Serieus? Ze ziet eruit als een stalker die zomaar van de straat is komen aanlopen. Haal haar uit mijn zicht voordat ik mijn motivatie verlies. Ik kan niet werken met gewone mensen die mijn lucht inademen.’
Een koude, zware steen zakte in mijn maag. Ik keek langs Tiffany heen, op zoek naar houvast. Mark stapte achter de cameramonitoren vandaan. Hij droeg een perfect gesneden Italiaans pak en zag eruit als de ideale Hollywood-magnaat. Hij liep naar ons toe, maar in plaats van zijn vrouw, met wie hij al twaalf jaar getrouwd was, te verdedigen, legde hij zijn hand plat op de ronding van Tiffany’s met zijde beklede taille. Het was een gebaar dat veel te lang duurde, veel te familiair was om professioneel te zijn.
‘Sorry, Tiff,’ mompelde Mark, zijn stem druipend van geoefende zoetheid. ‘Ik regel het wel.’ Hij draaide zich naar me toe, zijn ogen leeg, zonder de warmte die hij vroeger alleen voor mij bewaarde. ‘Sarah, schat, misschien kun je even in de auto wachten? Of een kopje koffie halen aan de overkant? Je leidt de artiesten af. We moeten een live show voorbereiden.’
Ik staarde naar de hand die op de taille van de actrice rustte. Wat een talent. Ik slikte de scherpe, metaalachtige smaak van vernedering die in mijn keel bleef steken weg. Ik knikte eenmaal, een korte, volgzame buiging van mijn hoofd, en klemde mijn notitieboekje steviger vast.
Terwijl ik me omdraaide en naar de zware, geluiddichte uitgangsdeuren liep, passeerde ik de cateringtafel. Marks ontgrendelde telefoon lag naast een dienblad met onaangeroerd fruit. Plotseling lichtte het scherm op. Een melding verscheen op het scherm. Het was een bericht van Tiffany.
“Ik kan niet wachten op de live finale vanavond. Wanneer ga je die ‘fan’ van je nou eindelijk vertellen dat we morgen naar het penthouse verhuizen?”
