De afstand waarmee we leerden leven

Een stilte die in de loop der tijd is gegroeid.

De afstand tussen mijn broer en mij is niet ontstaan ​​door één dramatische breuk.

Het ging geleidelijk.

Jaren van stille erosie – kleine momenten die onopgelost bleven, woorden die onuitgesproken bleven – totdat er drie jaar voorbijgingen in een stilte waarmee we beiden leerden leven.

Ik zei tegen mezelf dat de afstand noodzakelijk was.

Het verbreken van de band was een vorm van bescherming.

Een manier om mijn hoofd helder te houden en mijn leven geordend.

En ogenschijnlijk werkte het.

Ik heb geleerd om te leven met de afwezigheid.

Maar sommige verliezen verdwijnen niet zomaar omdat ze genegeerd worden.

Ze nestelen zich diep en geven alles geruisloos vorm.

Wat ik vrede noemde, was vaak niets meer dan de afwezigheid van contact.

En wat de afstand in stand hield, was niet langer alleen maar pijn.

Maar trots, zorgvuldig vermomd als noodzaak.