Hoofdstuk 1: Het feest dat nooit heeft bestaan
De stilte in ons huis was niet vredig; het was de verstikkende, zware stilte van het sluipen rond een slapende draak. De draak was in dit geval mijn jongere zusje, Bethany.
Ik zat aan het keukeneiland en staarde naar de kalender-app op mijn telefoon. De datum die rood omcirkeld was, was precies drie weken later. Het was mijn achttiende verjaardag. De mijlpaal. De dag waarop ik officieel volwassen werd.
Mijn moeder, Claire, kwam haastig de keuken binnen, haar armen vol glanzende, luxe feestcatalogi. Ze liet ze met een zware plof op het marmeren aanrecht vallen en pakte meteen een notitieblok en een gouden pen.
‘Mam,’ begon ik, mijn stem zacht en aarzelend, want ik wist al dat het terrein waarop ik me begaf vol valkuilen zat. ‘Ik wilde je iets vragen over volgende maand. Over mijn verjaardag.’
Claire stopte met bladeren door de catalogus. Ze hief langzaam haar hoofd op. De blik die ze me gaf, had vuur kunnen bevriezen. Het was een blik van diepe, uitgeputte ergernis, alsof ik haar net had gevraagd om op blote voeten de Mount Everest te beklimmen.
‘Emma, alsjeblieft,’ zuchtte Claire, terwijl ze over haar slapen wreef. ‘Niet nu. Je zus maakt iets moeilijks door. We moeten rekening houden met haar emotionele behoeften.’
Mijn vader, Robert, kwam vanuit de gang binnenlopen en maakte zijn stropdas los na een lange dag op kantoor. Hij ving het laatste stukje van het gesprek op en sprong meteen in de verdediging van zijn vrouw.
‘Heb je enig idee hoe je zus zich zou voelen door jouw verzoek, Emma?’ vroeg mijn vader, met een scherpe, beschuldigende toon. Hij leunde tegen het aanrecht en sloeg zijn armen over elkaar. ‘Ze worstelt al enorm met haar zelfvertrouwen vanwege dat incident op school. Jou nu zien juichen, nu zien hoe je aandacht krijgt… dat zou absoluut verwoestend zijn voor haar fragiele geestelijke gezondheid.’
Het « incident » waar mijn vader naar verwees, was dat Bethany niet tot prom queen was gekozen. Ze was tweede geworden. In ons gezin werd dit met evenveel verdriet en ernst behandeld als een sterfgeval in de familie. Omdat haar Sweet Sixteen-feest twee jaar geleden niet helemaal haar « essentie » had weerspiegeld, hadden mijn ouders besloten om een enorm, peperduur « Sweet Sixteen-feest » voor haar te organiseren om haar op te vrolijken.
Het feit dat het precies in hetzelfde weekend viel als mijn 18e verjaardag werd als een volstrekt irrelevant detail beschouwd.
