De dood is een van de meest gevoelige en betekenisvolle momenten die een gezin kan meemaken.
In veel culturen over de hele wereld bestaat de aloude traditie om de overledene niet alleen te laten vóór de begrafenis of crematie. Voor mensen die niet bekend zijn met uitvaartgebruiken, lijkt dit misschien ongebruikelijk, maar de gewoonte heeft een culturele, emotionele en symbolische betekenis.
Deze traditie is geen simpel bijgeloof, maar weerspiegelt waarden die van generatie op generatie zijn doorgegeven.
Een gebruik dat door veel culturen wordt gedeeld.
Al sinds de oudheid hebben samenlevingen rituelen ontwikkeld om de overledenen te eren en afscheid van hen te nemen. Op veel plaatsen – vooral in delen van Latijns-Amerika, Europa en Azië – is het gebruikelijk om een wake te houden, waarbij familie en vrienden enkele uren of zelfs de hele nacht bij het lichaam blijven.
De rouwplechtigheid dient als een moment van afscheid, maar volgt ook een aloude traditie: de overledene mag niet alleen worden achtergelaten.
