Het telefoontje waarvan ik nooit had gedacht dat ik het zou moeten plegen.
De wachtkamer van het ziekenhuis rook naar ontsmettingsmiddel en muffe koffie toen ik eindelijk in een stoel plofte. Mijn hart bonkte nog steeds in mijn keel van de hectische rit in de ambulance – de sirenes leken nog lang in mijn oren na te galmen nadat ze waren uitgedoofd.
Mijn stiefmoeder was plotseling in elkaar gezakt en ik was zonder na te denken meteen naar het ziekenhuis gegaan.
Mijn handen trilden toen ik mijn telefoon pakte en Lina, haar dochter, belde.
Ze zei altijd hetzelfde wanneer de gezondheid van haar moeder ter sprake kwam:
« Laat het me maar weten wanneer het voorbij is. »
Destijds klonk het praktisch. Nu, als ik die woorden herhaal, voelt het vreemd kil aan.
Toch heb ik gebeld.
