Op de dag dat Rosa stierf, stortte mijn wereld in. Het ene moment was ik een echtgenoot die stond te wachten op de geboorte van ons kind. Het volgende moment was ik een weduwnaar die staarde naar een huilende baby die het leven had afgenomen van de vrouw van wie ik hield. Mijn verdriet veranderde in woede, in iets afschuwelijks en onherkenbaars. Ik keek naar die baby – mijn baby – en sprak woorden uit die me de rest van mijn leven zouden achtervolgen: « Deze baby is een vloek. Ik haat het dat zij het overleefd heeft en mijn vrouw is gestorven. Weg met haar uit mijn leven. »
Ik weigerde haar vast te houden. Ik weigerde zelfs nog naar haar te kijken. Ik tekende de adoptiepapieren met een trillende hand, niet van twijfel, maar van woede. Toen liep ik weg. Vijftien jaar stilte volgden. Vijftien jaar van schuldgevoel dat aan me knaagde als een parasiet. Ik leefde, maar ik leefde niet echt. Ik werkte, ik at, ik sliep, maar elke ademhaling droeg de last van verlatenheid. Ik had mijn dochter veroordeeld tot een leven zonder mij, en ik geloofde dat ik mezelf had veroordeeld tot een leven zonder verlossing.
