Mijn stiefvader gebruikte nooit het woord ‘stief’.
In de vijftien jaar dat hij me opvoedde, heeft hij die grens geen moment getrokken. Voor hem was ik geen formaliteit of een verplichting. Ik was gewoon zijn kind. Hij was er op alle belangrijke manieren voor me, stil en consequent, zonder daar ooit erkenning voor te nodig te hebben.
Hij was degene die achter mijn fiets aan rende met één hand op het zadel totdat ik zelfstandig mijn evenwicht kon bewaren. Hij was erbij toen ik zakte voor mijn eerste serieuze wiskundetoets en zat geduldig met me aan de keukentafel, elk probleem met me door te nemen totdat ik de getallen eindelijk begreep.
Toen ik mijn middelbareschooldiploma haalde, stond hij in de menigte te glimlachen alsof hij zelf iets gewonnen had, zijn ogen glinsterden op een manier die me tegelijkertijd deed lachen en ontroeren.
Hij miste nooit een ouderavond. Vergat nooit een verjaardag. En herinnerde me er nooit aan dat we geen familie van elkaar waren.
Toen hij overleed, voelde het alsof de grond onder mijn voeten wegzakte.
