Tijdens mijn twee weken durende verblijf in het ziekenhuis werd stilte mijn trouwste metgezel.

Mijn kinderen woonden in verschillende steden, uren rijden van elkaar. Mijn vrienden bedoelden het goed, maar hun leven was druk, vol verantwoordelijkheden waar ik de energie niet meer voor had. Bezoekuren kwamen en gingen, vaak zonder ook maar één bekend gezicht. Elke dag sleepte zich eindeloos voort, alleen onderbroken door het zachte piepen van apparaten, het geritsel van gordijnen en de stille voetstappen van verpleegkundigen die van dienst wisselden.

Ik probeerde optimistisch te blijven. Ik herinnerde mezelf eraan dat dit tijdelijk was, dat genezing geduld vergde. Maar eenzaamheid sluipt er ongemerkt in als het licht dimt, als gesprekken verstommen en als je midden in de nacht alleen bent met je gedachten. Het kondigde zich niet luidruchtig aan. Het nestelde zich gewoon naast me, zwaar en hardnekkig.

Maar elke avond was er één constante.

‘s Avonds laat kwam er een verpleegkundige langs, net voordat het op de afdeling helemaal stil werd. Hij sprak zachtjes, nam altijd de tijd. Hij vroeg hoe ik me voelde, legde mijn deken goed, controleerde de monitoren en liet me altijd achter met een paar vriendelijke woorden.