De scherpe geur van citroenreiniger vermengde zich met de warme geur van versgebakken brood, en het contrast trof me zo hard dat ik als versteend in de deuropening stond, er even van overtuigd dat ik door uitputting in het verkeerde appartement terecht was gekomen.

Mijn eerste gedachte was dat ik na weer een slopende dienst de verdiepingen verkeerd had geteld. Mijn tweede was dat er was ingebroken en dat iemand mijn leven op een verontrustende manier overhoop had gehaald. Beide ideeën vielen in duigen toen ik Olivers scheve krijttekening zag, die nog steeds met plakband op de koelkast hing, naast mijn beschadigde keramische mok.

Het appartement was onmiskenbaar van mij, maar toch vreemd genoeg getransformeerd. Dekens die normaal in rommelige stapels lagen, waren netjes opgevouwen. Snoepverpakkingen waren verdwenen. De gootsteen, die normaal gesproken vol lag met bewijs van overleving, was nu leeg en vlekkeloos.

Toen hoorde ik beweging in de keuken.

Een lange man draaide zich langzaam van het fornuis om en hield zich vast met een kniebrace. Een seconde lang weigerde mijn geest de vreemdeling te verbinden met de rustige huiselijke scène die zich voor mijn ogen afspeelde.

Hij droeg een van mijn oversized grijze T-shirts, waarvan de mouwen onhandig tot voorbij zijn ellebogen hingen. Op het aanrecht stond een broodvorm en ernaast een bord dat de geur van gesmolten kaas en kruiden verspreidde.

Hij hief onmiddellijk zijn handen op, met open handpalmen.

‘Ik ben niet in je slaapkamer geweest,’ zei hij snel, kalm maar alert. ‘Ik heb alleen de voorkamers schoongemaakt. Ik dacht dat dat wel het minste was wat ik kon doen om je vertrouwen te winnen.’

Mijn hart bonkte in mijn oren.

“Hoe heb je dit allemaal voor elkaar gekregen?”

Hij gebaarde naar het fornuis. « Vroeger kookte ik veel, voordat de dingen… veranderden. »

Op tafel lagen twee goudbruine gegrilde kaassandwiches en een kom soep met peterselie en tijm. Mijn vermoeidheid zat nog in mijn botten, maar er groeide ook een gevoel van wantrouwen.

“Je hebt zonder te vragen in mijn keukenkastjes gekeken.”