Sommige woorden raken je diep vanbinnen, in de intieme omgeving van het huis waar een leven geleefd werd. Hoewel ik dacht dat ik alleen maar met verdriet te maken had, ontdekte ik dat ik ook moest vechten om mijn eigen bestaan te behouden. Deze kostbare erfenis werd mijn schild en mijn verlossing.
De dubbele schok van een rouwende moeder
Mijn naam is Marie, ik ben 65 jaar oud en woon alleen sinds mijn man ons heeft verlaten. Ik dacht dat ik het ergste leed wel had meegemaakt. Het leven heeft me echter laten zien dat het nog veel harder kon toeslaan, door mijn zoon Julien van me af te nemen.
Zijn plotselinge heengaan liet een leegte achter in mijn leven. Zijn huis, ooit gevuld met gelach en leven, werd een plek van absolute stilte. De weken na de begrafenis verstreken in een waas van verdriet. Ik hoopte alleen maar op een beetje rust om even op adem te komen. Die rust probeerde iemand me af te pakken.
Kort na de ceremonie kwam mijn stiefdochter terug. Ze was er niet om het verdriet te delen, maar om haar voorwaarden op te leggen, vergezeld door een vreemde en een advocaat. De sfeer was meteen vijandig, gekenmerkt door een ijzige bureaucratische kilte. Gevoelens speelden geen rol; alleen formaliteiten telden.
