Je verwacht nooit dat de politie de dag na een begrafenis aan je deur klopt. Al helemaal niet als je alleen maar wilde helpen. Drie jaar geleden merkte Claire Martin dat de post van Madame Moreau zich opstapelde. Dit ogenschijnlijk onbeduidende gebaar markeerde het begin van een oprechte relatie. Madame Moreau, weduwe en vaak alleen, liet Claire geleidelijk aan toe in haar dagelijks leven. Boodschappen doen, medicijnen halen, thee drinken op de veranda… een regelmatige en zorgzame aanwezigheid. Hun band was eenvoudig maar diepgaand. En het was verontrustend.
De erfgenamen waren al gefocust op de erfenis.
Als haar kinderen op bezoek kwamen, keken ze het huis rond alsof ze al een inventaris opmaakten. De gesprekken gingen over eigendom en de toekomstige verdeling van het bezit.
Claire bleef op de achtergrond.
Een week eerder was mevrouw Moreau vredig overleden.
Claire nam de organisatie van de begrafenis op zich, conform zijn wensen.
Ze dacht dat haar rol daar eindigde.
