Vrede zij met u. Er zijn onderwerpen die veel mensen vermijden uit angst, bijgeloof of verdriet. Maar als het gaat om afscheid nemen van een geliefde, kan weten wat je wel en niet moet doen, fouten voorkomen die later leiden tot schuldgevoel, verwarring en pijn.

Jarenlang hebben veel priesters hetzelfde tafereel zien herhalen: familieleden die, vol liefde, voorwerpen in de kist leggen in de overtuiging dat ze de overledene daarmee ‘helpen’. In de christelijke traditie gaat afscheid nemen echter niet over het geven van ‘dingen’, maar over het helpen van de ziel om zich los te maken van het materiële en begeleid te worden door gebed.

Het probleem zit hem niet in het object zelf, maar in de boodschap die dat object overbrengt:

“Deze spullen zijn nog steeds van jou. Je hebt ze nog steeds nodig. Ga niet helemaal weg.”

En die boodschap, ook al is ze voortgekomen uit liefde, kan een last worden.

Een verhaal dat alles veranderde.

Een vrouw kwam huilend de kerk binnen, enige tijd na de begrafenis van haar moeder. Ze vertelde hoe haar moeder in haar dromen verscheen, onrustig, wijzend naar haar nek en borst, alsof iets haar naar beneden drukte of haar verstikte. De dochter begreep niet wat het betekende… totdat ze zich herinnerde wat ze op de dag van de begrafenis had gedaan.

Uit liefde legde ze een grote gouden ketting, een waar haar moeder dol op was, op haar kist. En ook een stapel contant geld, met de gedachte: « zodat ze niets tekortkomt… voor het geval ze iets moet betalen. »

De intentie was « goed ». Maar het gebaar verraadde een gevaarlijke overtuiging: dat verlossing werkt zoals de wereld hier, met betalingen, voorwerpen en garanties.

Dat is nu juist het punt:

Als we afscheid nemen van iemand, helpen we die persoon niet om spullen mee te nemen… we helpen die persoon om los te laten.