Op het moment dat de stem van mijn zus door de balzaal klonk, hing het applaus nog in de lucht als glitter die nog niet had besloten waar het moest landen.
“De beveiliging zal u eruit zetten.”
Ze nam niet eens de moeite om mijn naam te zeggen.
Tweehonderd mensen werden zo snel stil dat ik het geklingel van een vork hoorde die iemand halverwege zijn mond liet vallen. Kristallen kroonluchters wierpen gebroken licht over witte tafelkleden en met pailletten versierde jurken, over smokings en perfect gekapte kapsels en zorgvuldig gepoederde gezichten die plotseling gespannen waren van nieuwsgierigheid.
Al die ogen schoten mijn kant op.
Ik zat half omgedraaid in mijn stoel, mijn vingers rustten op de slanke steel van een champagneglas dat ik nog niet had opgetild. De gastenbadge om mijn nek voelde ineens zwaarder aan, alsof er een ketting door het plastic was geregen.
Mijn vader zei geen woord.
Mijn moeder staarde naar de tafel en streek een servet glad dat niet gladgestreken hoefde te worden. Mijn broer Aiden bewoog ongemakkelijk heen en weer, maar hield zijn mond dicht. Een paar managers die ik al kende sinds mijn tienerjaren keken weg en waren bezig met hun telefoons, hun waterglazen, hun bestek – alles behalve mij.
Niemand greep in.
