Zes jaar zonder met elkaar te praten is een lange tijd. Lang genoeg om een zus te veranderen in een vage, bijna abstracte herinnering. Je leert leven met deze leegte, ermee om te gaan, het ‘bescherming’ te noemen. Tot de dag dat het leven besluit te stoppen met doen alsof. En de stilte plotseling ondraaglijk wordt.
Wanneer een discussie een punt bereikt waarop er geen terugkeer meer mogelijk is
Na de dood van hun moeder liep alles volledig uit de hand. Het papierwerk, de herinneringen, de onuitgesproken woorden… en die beruchte discussie over de erfenis, die eigenlijk slechts een voorwendsel was. Achter de cijfers schuilden veel oudere wonden: het gevoel niet genoeg gezien, erkend en geliefd te zijn.
De woorden overtroffen haar gedachten. Toen kwam die innerlijke klap, die zei: « Het is voorbij. »
Vanaf dat moment gedroeg ze zich alsof ze enig kind was. Simpeler. Minder pijnlijk, dacht ze.
