Toen mijn vader stierf, dacht ik dat het verdriet het ergste zou zijn. Ik had het mis.
De echte schok kwam later, toen het testament werd voorgelezen.
Na vijfentwintig jaar huwelijk bleef mijn stiefmoeder, Sandra, met niets achter. Geen spaargeld. Geen bezittingen. Zelfs niet het huis waar ze de helft van haar leven had gewoond. Mijn vader had jaren eerder in het geheim alles op naam van mijn zus gezet. Ik keek toe hoe Sandra daar zat, met haar handen gevouwen in haar schoot, haar gezicht volkomen uitdrukkingsloos terwijl de advocaat sprak. Ze huilde niet. Ze protesteerde niet. Ze knikte slechts één keer, alsof ze het al die tijd al had verwacht.
Mijn zus deed geen enkele moeite om haar wreedheid te verbergen. Zodra we buiten waren, sneerde ze: « Nou, dat is dan duidelijk. Laat haar maar wegrotten op straat. Niet mijn probleem. »
Sandra had nergens heen te gaan.
