Het begon als een simpele routine ‘s avonds laat. Mijn man werd wakker met dorst, te moe om naar de keuken te lopen, en nam in plaats daarvan een paar slokjes water uit de badkamerkraan. Ik lachte er eerst om, want water is water – wat kan daar nou mis mee zijn? Maar na maandenlang hem dit te hebben zien doen, begon een kleine vraag me te kwellen: is kraanwater uit de badkamer wel echt hetzelfde als keukenwater?
Uiteindelijk won de nieuwsgierigheid het van me. Op een rustige avond, toen hij weer eens naar de kraan greep, besloot ik zelf de waarheid te achterhalen. Wat ik ontdekte was een openbaring – en het zette ons beiden aan het denken over die ‘onschuldige’ gewoonte.
