De avond was met zorg gepland, het soort zorg dat je reserveert voor momenten waarvan je stiekem hoopt dat ze later van belang zullen zijn. Niet extravagant, niet theatraal – gewoon attent. Een kleine bistro verscholen in een rustige, door lantaarns verlichte straat, zo’n chique buurtrestaurant dat sfeer begrijpt als een vorm van conversatie. Zacht amberkleurig licht, rustige jazzmuziek op de achtergrond, de geur van rozemarijn, knoflook en langzaam gegaarde sauzen die in de lucht hing. Het was het soort plek dat lifestylemagazines prijzen voor « intieme dinerervaringen » en « romantische avonden in de stad », en voor één keer klonk de marketingtaal accuraat.
Tegenover mij zat Claire.
Ze had een natuurlijke uitstraling waardoor alles heel natuurlijk aanvoelde. Haar glimlach verscheen niet plotseling; hij ontvouwde zich op een natuurlijke manier, als iets oprechts dat zich een weg naar buiten baande. Haar aandacht was volledig op haar gericht – geen blikken op haar telefoon, geen onrustig rondkijken in de kamer. Ze luisterde op een manier waardoor je je gezien voelde, wat in een wereld van gecreëerde persona’s en een afgeleide datingcultuur stiekem een ware luxe was.
We hadden elkaar weken eerder ontmoet, en dit etentje moest het keerpunt zijn. De stap van een vluchtige kennismaking naar iets bewusts. Iets echts.
En urenlang werkte het.
Lees verder…
