De stad beweegt in fragmenten. Duizend levens flitsen in een fractie van een seconde langs elkaar heen – gezichten half zichtbaar door het glas, het scherpe gezucht van pneumatische remmen, het lage, constante gedreun van het verkeer dat door metaal en bot trilt. Op een dinsdagmiddag zonder bijzondere betekenis dreef ik mee in dat ritme, in een stadsbus die zo volgepakt was dat je er bijna van stikte, maar stil genoeg om ruimte te laten voor gedachten.

Toen ik zeven maanden zwanger was, had ik dat punt bereikt waarop vermoeidheid ophoudt een emotie te zijn en zich als een fysieke aandoening manifesteert. Het zat in mijn gewrichten, in het langzame protest van mijn rug, in de manier waarop mijn benen zwaar aanvoelden, alsof de zwaartekracht stilletjes zijn greep op me had verdubbeld. Onder al die vermoeidheid lag vreugde – echt, onmiskenbaar – maar vreugde was nauw verweven met inspanning. Mijn lichaam bouwde aan een toekomst en eiste alles terug.

De bus schommelde en wiegde als een stalen wieg, terwijl hij zijn lading forenzen naar onbekende bestemmingen vervoerde. Toen de deuren bij een halte in het centrum opengingen, stroomde er een koele luchtstroom door het gangpad. Een oudere vrouw stapte in, haar bewegingen voorzichtig en weloverwogen, alsof elke stap van tevoren was gepland. Haar ogen speurden de rijen af ​​– niet dringend, maar hoopvol – op zoek naar een zitplaats.