Toen mijn stiefmoeder ziek werd, gebeurde het in stilte, zoals het leven soms ontrafelt wanneer niemand het in de gaten heeft. De artsen gebruikten zorgvuldige woorden, maar haar pijn sprak luider dan welke diagnose dan ook. Haar zoon woonde slechts een paar dorpen verderop, maar weken gingen voorbij zonder dat hij kwam.
In eerste instantie zei ik tegen mezelf dat hij het druk had, overweldigd was of bang was. Dus sprong ik bij. Ik kookte, maakte schoon, zorgde voor haar medicijnen en zat ‘s nachts naast haar bed als de slaap maar niet wilde komen. We praatten over kleine dingen – recepten waar ze dol op was, herinneringen van vóór de ziekte alles veranderde. Op die momenten was ze niet langer mijn stiefmoeder. Ze was gewoon een vrouw die niet alleen wilde zijn.
