De manier waarop we opgroeien laat sporen na in alles wat we doen.
Lang voordat we ons ervan bewust zijn, worden rituelen uit onze kindertijd interne regels. Ze bepalen wat ‘goed’ voelt, wat fout voelt en wat vreemd genoeg een ongemakkelijk gevoel geeft.
Later, wanneer we samen een leven opbouwen, sluipen die onzichtbare regels ongemerkt de kamer binnen. Ze bepalen hoe we ruzie maken, hoe we elkaar troosten, hoe we reageren – en hoe gemakkelijk we elkaar verkeerd begrijpen.
Op een rustige ochtend werd Mira voor zonsopgang wakker om ontbijt te maken voor Evan. Het huis was stil, het licht zacht en vaag scheen door de gordijnen. Ze hield van deze vroege uren, wanneer de wereld kalm en voorspelbaar aanvoelde. Ze brak een paar eieren rechtstreeks in de pan, het geluid scherp in de stilte.
