Ik begreep de uitdrukking « bloed dat koud wordt » pas echt toen het dinsdag om 2:47 uur ‘s nachts was. Het was geen metafoor. Het was een fysieke gewaarwording, een plotselinge ontsnapping van warmte uit mijn ledematen, waardoor mijn vingers stijf werden en mijn borst hol aanvoelde. De slaapkamer was stil, op het gezoem van de airconditioning en het ritmische ademen van een huis na, dat ineens te groot leek voor één persoon.
Mijn telefoon, die op het mahoniehouten nachtkastje lag, trilde hevig. Het scherm verlichtte de donkere kamer met een harde, kunstmatige blauwe gloed.
Linda.
Ze zou op een marketingconferentie in Las Vegas zijn. Een netwerkevenement, zo noemde ze het. Een kans om haar carrière een boost te geven. Ik greep naar de telefoon, kneep mijn ogen samen tegen het felle licht, in afwachting van een noodgeval. Een verloren portemonnee. Een gemiste vlucht.
In plaats daarvan vond ik een foto.
De foto was korrelig, waarschijnlijk genomen met een trillende hand onder het felle neonlicht van de Strip. Op de voorgrond mijn vrouw, Linda, in een goedkope, met pailletten versierde witte jurk die ik nog nooit eerder had gezien. Naast haar, met een rood aangelopen gezicht en bezweet, stond William , de collega van wie ze me had verzekerd dat hij « slechts een mentor » was. Ze hielden een stuk papier omhoog. Een huwelijksakte. Achter hen doemden de smakeloze, nep-gotische bogen van een drive-through trouwkapel op als een slecht voorteken.
Toen kwam de tekst.
« Net getrouwd met William. We slapen al 8 maanden met elkaar. Jouw zielige BW-energie maakte dit zo makkelijk. Geniet van je trieste leventje. »
Ik staarde naar het scherm. De tijdsaanduiding gaf 2:47 uur aan. De afkorting « BW » bleef in mijn hoofd hangen – internetjargon voor « Beta Wolf » of een andere simplistische onzin die ze had opgepikt uit haar giftige sociale kringen.
Dertig seconden lang hield ik mijn adem in. De schok was een fysieke klap, een schokgolf die mijn gedachten volledig in de war bracht. Maar toen ebde de schok weg, niet vervangen door woede, niet door tranen, maar door een kristalheldere, angstaanjagende helderheid. Het was alsof er een schakelaar werd omgezet in een donkere kamer, waardoor alles in scherpe, meedogenloze details werd verlicht.
Ze was niet alleen aan het vreemdgaan. Ze had er ook nog eens van genoten. Ze had bigamie gepleegd, het gedocumenteerd en het bewijsmateriaal rechtstreeks naar het slachtoffer gestuurd. Het was een arrogantie van zo’n ongekend niveau dat het uiteindelijk op domheid neerkwam.
Ik typte één woord als antwoord.
« Koel. »
Ik drukte op verzenden. Daarna ging ik rechtop zitten, deed het nachtlampje aan en liep naar mijn bureau. Ik huilde niet. Ik schreeuwde niet. Ik ging aan het werk.
