Hoofdstuk 1: Het eindpunt van verloren zielen
Men zegt wel dat bloed dikker is dan water, maar in het steriele, felle licht van de internationale luchthaven van Dubai ontdekte ik dat bloed net zo makkelijk kan bevriezen als stromen. Op mijn achtenzestigste stond ik midden in Terminal 3, een afgedankt overblijfsel van een leven dat ik niet meer herkende. De ventilatie blies een ijskoude, gerecyclede lucht uit die prikte op mijn huid en de zware, weeïge geuren van parfum uit de taxfree winkels en verbrande koffiebonen met zich meedroeg.
Mijn dochter, Ranata , stond vijf passen verderop. Ze zag er niet uit als een monster; ze leek wel uit een shampoo-reclame te komen – haar blonde haar ving het licht van de plafondlampen op, haar dure trenchcoat hing perfect over haar schouders. Maar haar ogen waren als splintertjes blauw ijs. Ze hield mijn vintage bruine leren handtas – het laatste cadeau dat mijn moeder me ooit gaf – stevig tegen haar borst gedrukt als een oorlogstrofee.
‘Je bent een parasiet, moeder,’ fluisterde ze, haar stem als een scherp mes onder een geoefende, openbare glimlach. ‘Je hebt mijn energie, mijn bankrekening en mijn geduld voor de laatste keer uitgeput. Papa is gestorven omdat hij je middelmatigheid niet meer kon verdragen. Hij probeerde aan je te ontsnappen .’
De woorden kwamen aan als een fysieke klap. Mijn man, George , was vijfentwintig jaar geleden omgekomen bij een auto-ongeluk. Een kwart eeuw lang had ik de last van haar wrok gedragen, in de overtuiging dat ik het anker was dat hem naar beneden had getrokken.
‘Ranata, mijn paspoort… mijn telefoon zit in die tas,’ stamelde ik, mijn stem trillend als een dor blad in de wind.
Ze boog zich voorover, haar adem rook naar pepermunt en kwaadaardigheid. « Beschouw dit als je afscheid van mijn leven. Veel plezier in Dubai. In je eentje. »
Met een laatste, ijzingwekkende glimlach draaide ze zich om en liep naar de veiligheidspoorten. Ik zag haar silhouet opgaan in de menigte en verdwijnen in een wereld waar ik geen toegang toe had. Ik was een vrouw zonder identiteit, zonder geld en met een hart dat het snel begaf. Mijn vingertoppen tintelden – een waarschuwingssignaal voor mijn stijgende bloeddruk. De wereld begon te kantelen, de gouden bogen en luxe boetieks draaiden rond in een caleidoscoop van terreur.
Ik liep naar een bewaker toe, mijn Engels haperde door de paniek. Hij keek me aan met een mengeling van wantrouwen en verveling. Ik was gewoon weer zo’n bejaarde vrouw die haar verstand aan het verliezen was in een vreemd land.
Toen veranderde de sfeer. Een schaduw viel over me heen, met de geur van sandelhout en oude woestijnregen. Een man met onberispelijk verzorgd zilvergrijs haar en een pak dat meer kostte dan mijn huis, verscheen in mijn blikveld. Zijn amberbruine ogen toonden een diepe herkenning die me de adem benam.
‘Doe alsof je mijn vrouw bent,’ fluisterde hij, zijn stem een laag, gebiedend gerommel. ‘Mijn chauffeur komt er zo aan. Aarzel niet.’
Ik keek naar hem, een vreemdeling met de houding van een koning, en vervolgens naar de bewakers die naar hun radio’s grepen. ‘Waarom?’, snakte ik naar adem.
Hij boog zich voorover en zijn blik bleef gericht op de plek waar Ranata was verdwenen. ‘Want je dochter zal er spijt van krijgen dat ze je hier heeft achtergelaten. Dat beloof ik je. Maar alleen als je nu meteen mijn hand pakt.’
Op dat moment besefte ik dat ik mijn hele leven had gewacht tot de mensen die zogenaamd van me hielden me zouden redden. Ze hadden allemaal gefaald. Ik strekte mijn hand uit en greep de zijne vast. Die was warm, stevig en voelde als de eerste vaste grond die ik in decennia had aangeraakt.
‘Neem me mee,’ zei ik.
