Ik groeide op in een weeshuis en werd op achtjarige leeftijd gescheiden van mijn jongere zusje. Dertig jaar lang vroeg ik me af of ze nog leefde, tot een routineuze zakenreis en een toevallig bezoek aan de supermarkt alles veranderden.

Mijn naam is Elena. Toen ik acht jaar oud was, beloofde ik mijn kleine zusje dat ik haar zou vinden.

Vervolgens heb ik tweeëndertig jaar lang gefaald.

Mia en ik groeiden op in een weeshuis. We hadden geen ouders, geen foto’s, geen troostend verhaal over iemand die ons zou komen halen. Alleen twee smalle bedden in een overvolle kamer en een dun dossier met nauwelijks informatie. Dus werden we elkaars hele wereld.

Ze volgde me overal – ze klemde zich vast aan mijn hand in de gangen en raakte in paniek als ze wakker werd en me niet zag. Ik leerde haar haar te vlechten met mijn vingers. Ik leerde hoe ik stiekem extra broodjes kon pakken zonder betrapt te worden. Ik leerde dat als ik beleefd glimlachte en vragen op de juiste manier beantwoordde, volwassenen ons allebei beter behandelden.

We hadden geen grote dromen. We droomden er alleen van om samen weg te gaan.

Op een dag kwam er een echtpaar op bezoek.

Ze liepen met de directeur door het weeshuis, glimlachend en knikkend, het soort mensen dat je in adoptiebrochures ziet. Ze keken naar spelende kinderen. Ze keken toe hoe ik in een hoekje aan Mia voorlas.

Een paar dagen later riep de directeur me op haar kantoor.

‘Elena,’ zei ze met een te stralende glimlach, ‘een gezin wil je adopteren. Dat is fantastisch nieuws.’