Het blik met flesvoeding was leeg. Clara Whitmore schudde het nog een keer, in de hoop dat er iets uit zou komen. Maar er gebeurde niets. Ze zette het neer op het aanrecht van haar studioappartement in de Bronx, waar de plafondlamp al drie dagen flikkerde omdat ze geen nieuwe lamp kon betalen. In haar armen lag de acht maanden oude Lily te jammeren.
Dat stille, uitgeputte gehuil van een baby die te hongerig is om nog te schreeuwen. Ik weet het, lieverd. Clara’s stem brak. Mama werkt eraan. Buiten knalden er in de verte vuurwerk. Oudejaarsavond. De hele wereld vierde feest, telde af tot middernacht, maakte goede voornemens over sportschoolabonnementen en vakanties en al die andere dingen waar mensen zich druk over maakten, behalve dan hoe ze hun kinderen moesten voeden.
Clara opende haar portemonnee. 3,27 dollar. Babyvoeding kostte 18 dollar. De goedkope variant. De dure variant. De speciale voeding voor Lily’s gevoelige maag kostte 24 dollar. Ze had het al honderd keer uitgerekend. De uitkomst bleef hetzelfde. Haar telefoon trilde met een melding die ze niet hoefde te lezen. Huur te laat. 12 dagen. Laatste waarschuwing.
Clara liep naar het raam en wiegde Lily zachtjes heen en weer. Als ze haar nek strekte, kon ze de glinsterende skyline van Manhattan aan de overkant van de rivier zien. Die andere wereld, waar mensen waarschijnlijk champagne dronken en kleren droegen die meer kostten dan haar maandelijkse huur. Drie maanden geleden was ze dichter bij die wereld geweest. Niet rijk, nooit rijk, maar stabiel.
Een echte baan bij Harmon Financial Services. Goede arbeidsvoorwaarden, een bureau met haar naam erop. Maar dan vielen haar de cijfers op, kleine onregelmatigheden, transacties die niet klopten, geld dat naar leveranciers stroomde die ze niet kon identificeren. Ze vroeg het aan haar leidinggevende, gewoon een vraag, ze probeerde het gewoon te begrijpen. Een week later werd ze door de personeelsafdeling op het matje geroepen.
Haar functie werd opgeheven vanwege een reorganisatie. Ze namen haar laptop af voordat ze iets kon opslaan. De beveiliging zette haar als een crimineel buiten. Dat was in oktober. Dit was 31 december. Nu werkte ze ‘s nachts bij QuickMart voor $12,75 per uur, zonder secundaire arbeidsvoorwaarden, en met een manager die haar aankeek alsof ze iets was dat aan zijn schoen vastgeplakt zat.
Het nummer werkte nog steeds niet. Elke week liep ze verder achter. En nu was de formule op. Er was nog maar één persoon over om te bellen. Eén reddingslijn die Clara had bewaard voor echte noodgevallen. Evelyn Taus. Clara had haar twee jaar geleden ontmoet in de opvang Harbor Grace. Ze was zeven maanden zwanger en sliep in haar auto nadat haar vriend hun gezamenlijke rekening had leeggehaald en was verdwenen.
Evelyn runde het opvanghuis. Ze was 67 jaar oud, had zilvergrijs haar en een hart zo groot dat het ieder gebroken mens die haar huis binnenstapte, kon opvangen. Toen Clara vertrok na de geboorte van Lily, had Evelyn haar een kaartje in haar hand gedrukt. Bel me gerust. Echt waar. Je bent niet alleen. Clara had nooit gebeld.
Trots was soms het enige wat haar nog restte. Maar Lily had honger. Ze pakte haar telefoon en zocht Evelyns nummer op, het nummer dat ze anderhalf jaar geleden had opgeslagen. Haar vinger trilde terwijl ze typte. Mevrouw Evelyn, ik weet dat u het vanavond druk hebt en het spijt me dat ik u stoor, maar ik heb niemand anders. Lily’s flesvoeding is op en ik heb maar 3 dollar. Ik heb echt 50 dollar nodig om de tijd tot mijn salaris vrijdag te overbruggen.
Ik beloof dat ik je terugbetaal. Het spijt me zo. Het spijt me zo dat ik het vraag. Ze drukte op verzenden voordat ze zichzelf ervan kon weerhouden. 23:31 uur. Wat Clara niet wist, en ook niet kon weten, was dat Evelyn Torres twee weken geleden haar telefoonnummer had veranderd. Het oude nummer was nu van iemand anders. 47 verdiepingen boven Manhattan stond Ethan Mercer alleen in een penthouse van 87 miljoen dollar, kijkend naar het vuurwerk dat boven een stad die hem aanbad, ontplofte.
De ruimte om hem heen was een monument voor succes. Italiaanse marmeren vloeren, kunst van museumkwaliteit, meubels die meer kostten dan de meeste mensen in tien jaar verdienden. Door de ramen van vloer tot plafond kon hij Central Park in het noorden zien, de Hudson in het westen en de glinsterende, uitgestrekte binnenstad in het zuiden. Op het keukeneiland stond een ongeopende fles Don Perinon.
Zijn assistent had het achtergelaten met een briefje waarin hem eraan werd herinnerd dat hij om 22:00 uur op het nieuwjaarsgala in het Ritz verwacht werd. Ethan was niet naar het gala gegaan. Hij hield zichzelf voor dat hij moe was. Vroege vergaderingen op 2 januari. Hij was al naar genoeg feestjes geweest. De waarheid was eenvoudiger. Hij kon geen aftelling meer verdragen, omringd door mensen die iets van hem wilden.
Zijn geld, zijn connecties, zijn gezicht op de bestuurslijsten van hun goede doelen. Niemand op dat gala zou hém zien. Ze zouden zien wat hij hen kon bieden. Dus bleef hij alleen thuis in een leeg huis ter waarde van 87 miljoen dollar. Zijn telefoon trilde. Onbekend nummer. Waarschijnlijk weer een verkooppraatje. Weer een oplichterij. Hij wilde het bijna wegswipen. Toen trok de preview zijn aandacht.
Lily’s babyvoeding is op en ik heb maar $3. Ethan opende het bericht. Hij las het twee keer. En toen een derde keer. Dit was geen oplichting. Oplichters bieden niet zo vaak hun excuses aan. Oplichters vragen om bankoverschrijvingen en cryptovaluta, niet om $50. Dit was echt. Iemand had een sms gestuurd naar een verkeerd nummer, een hulplijn die niet bestond, met de vraag om $50 om hun baby te voeden op oudejaarsavond. $50.
De automatische fooi die hij zonder erbij na te denken op een rekening in de bar had gezet. Een koude rilling liep door Ethans borst. Dertig jaar geleden, Queens, een eenkamerappartement boven een wasserette. Zijn moeder werkte drie banen, maar dat was nog steeds niet genoeg om de huur, het eten en de medicijnen voor haar hardnekkige hoest te betalen. Hij herinnerde zich dat hij honger had, niet de vage honger van een late lunch.
De diepe, cellulaire honger van armoede die je duizelig maakte en je leerde de krampen te negeren, omdat klagen geen eten opleverde. Hij herinnerde zich hoe zijn moeder zich verontschuldigde. « Het spijt me, schat. Mama werkt eraan. Ze is twee weken voor Kerstmis overleden. Longontsteking, » zei de dokter. « Maar Ethan kende de waarheid. Ze stierf aan armoede. Omdat ze het zich niet kon veroorloven om vrij te nemen toen ze ziek was, omdat ze geen verzekering had, aan een systeem dat mensen zoals zij vermalen en hun botten uitspuugt. »
Daarna volgden pleegzorg, groepswoningen en jarenlang overleven omdat niemand hem wilde redden. Hij bouwde Mercer Capital vanuit het niets op, maakte van zichzelf iemand die de wereld niet kon negeren en vergaarde meer geld dan een mens in honderd levens zou kunnen uitgeven. Maar hij was dat appartement boven de wasserette nooit vergeten. Nooit was hij zijn moeder vergeten, die zich verontschuldigde voor dingen waar ze niets aan kon doen.
Ethan pakte zijn telefoon en belde de enige persoon die hij vertrouwde met taken die discretie vereisten. « Marcus, ik moet je vragen om nu een telefoonnummer te traceren. » Twaalf minuten later had Ethan alles. Clara Whitmore, 28 jaar. Adres: appartement 4f1, 1847 Sedwick Avenue, Riverdale. Alleenstaande moeder, één dochter van 8 maanden.
Voormalig accountant bij Harmon Financial, drie maanden geleden ontslagen. Momenteel parttime kassier bij QuickMart. Het kredietrapport bezorgde hem een benauwd gevoel: creditcards tot het maximum benut, medische schulden door de bevalling. Ze betaalde telkens $25. Auto twee maanden geleden in beslag genomen. Drie dagen geleden een voorlopige uitzettingsprocedure gestart. Deze vrouw was aan het verdrinken. Ethan greep zijn jas.
