Hoofdstuk 1: De dienstingang
De zon boven de Hamptons schijnt niet alleen, ze beoordeelt ook. Ze weerkaatst op de chromen relingen van superjachten en de diamanten halskettingen van de vrouwen die rosé drinken en hun nettowaarde in lumen berekenen.
Ik stond op het achterdek van de Sea Sovereign, een 45 meter lang monument van overdaad, en voelde de Atlantische bries door mijn haar waaien. Ik droeg een eenvoudige linnen jurk en leren sandalen – ingetogen, comfortabel en, volgens de vrouw die op de witte divan anderhalve meter verderop lag, volstrekt ongepast.
‘Liam, schat,’ zei Victoria op slepende toon, terwijl ze een martini ronddraaide die voornamelijk uit gin en condens bestond. Ze tuurde over de rand van haar oversized Gucci-zonnebril, haar blik rustte op mijn voeten als een fysiek gewicht. ‘Zeg tegen je… vriendin dat de bemanningsverblijven beneden zijn als ze naar het toilet moet. We willen niet dat het toilet voor gasten verstopt raakt.’
Liam, de man met wie ik al acht maanden een relatie had, de man die beweerde mijn ‘nuchtere aard’ te waarderen, grinnikte. Hij lag languit in een ligstoel, zijn huid gebruind, zijn borsthaar perfect verzorgd. Hij nam een slok van zijn geïmporteerde bier, de fles condenseerde in de hitte.
‘Mam, ze is gewoon een beetje pietluttig,’ zei hij, met die luie, ongedwongen cadans van iemand die nooit hoeft te schreeuwen om gehoord te worden. ‘Elena is een gast.’
‘Is zij dat?’ vroeg Richard. Liams vader was een man die volledig bestond uit rood vlees en bloeddrukmedicatie. Hij worstelde om een sigaar aan te steken tegen de wind in, zijn gezicht opgeblazen van de inspanning. ‘Ze lijkt hier te zijn om de ijsemmers bij te vullen. Die zijn trouwens leeg.’
Hij gebaarde vaag naar de zilveren emmer naast mijn heup.
Ik stond volkomen stil. De wind zwiepte door mijn haar en prikte in mijn ogen, maar ik knipperde niet. Ik was niet boos. Boosheid is een vluchtige emotie; ze brandt hevig en snel op en laat niets anders dan as achter. Nee, ik was niet boos. Ik was aan het berekenen.
Ik keek naar Richard. Ik wist dat zijn smoking niet helemaal goed zat, want hij was zeven kilo aangekomen sinds de laatste pasbeurt. Ik wist dat Victoria’s diamanten verzekerd waren voor drie miljoen dollar, maar de polis was twee weken geleden vervallen vanwege wanbetaling.
Het allerbelangrijkste was dat ik hun nettowaarde tot op de cent nauwkeurig kende. En ik wist dat die volledig gedekt was door activa die ik, via een complex web van overnames dat slechts achtenveertig uur geleden was afgerond, nu in handen had.
‘Ik denk,’ zei ik, mijn stem kalm en beheerst, boven het zachte gezoem van de jachtmotoren uit, ‘dat de bemanning druk bezig is met de voorbereidingen voor het diner.’
‘Maak jezelf dan nuttig,’ snauwde Victoria, zonder me ook maar aan te kijken. ‘God weet dat Liam voor al het andere betaalt. Het minste wat je kunt doen is je eigen kostje verdienen.’
Ik keek naar Liam. Dit was de test. De laatste variabele in de vergelijking. We hadden elkaar ontmoet op een liefdadigheidsgala waar hij aannam dat ik een organisator was, geen donateur. Ik had hem nooit gecorrigeerd. Ik wilde zien wie hij was als hij dacht dat er niemand van betekenis keek.
‘Schatje,’ zei Liam, met die jongensachtige grijns die me vroeger zo’n kriebels in mijn buik gaf. Nu leek het meer op een grimas. ‘Pak het ijs maar, oké? Mam heeft stress van het feest vanavond. Maak geen scène.’
Maak geen scène.
De zin bleef in mijn hoofd rondspoken. Het was het credo van de geërfde klasse. Je kon stelen, liegen en bedriegen, zolang je het maar stilletjes deed.
Ik greep in mijn zak. Niet naar een servet, maar naar mijn telefoon. Ik ontgrendelde het scherm. Ik was niet Instagram aan het checken of een vriend aan het appen om te klagen. Ik logde in op het beveiligde beheerdersportaal van Vantage Capital, het private equity-bedrijf dat ik zes jaar geleden had opgericht vanuit een laptop in een studioappartement.
Op het scherm werd een reeks liquiditeitsratio’s weergegeven. De Sea Sovereign was formeel eigendom van een lege vennootschap, die op haar beurt eigendom was van een holdingmaatschappij, die een enorme, problematische schuld had aan Sovereign Trust.
En sinds dinsdagochtend heeft Vantage Capital Sovereign Trust overgenomen.
